Podopiecznymi Stowarzyszenia "Decybelek" są dzieci z wadą słuchu w wieku od 1,5 roku do 12 lat. W większości są to dzielne przedszkolaki, które aktywnie uczestniczą w życiu przedszkola i świetnie dają sobie radę wśród słyszących rówieśników. Są również takie, które uczą się w szkole podstawowej: w klasie masowej, w klasach integracyjnych oraz w klasach dla dzieci z wadą słuchu - w warunkach dostosowanych do ich potrzeb i możliwości rozwojowych. Najmłodsze Decybelki sukcesywnie przyzwyczajają się do murów przedszkolnych poprzez uczestnictwo w spotkaniach członków Stowarzyszenia, wspólnych wyjściach w ramach cyklicznych spotkań "Integracja przez naukę i sztukę" oraz w zajęciach terapeutyczno - edukacyjnych. Takie systematyczne, krótkotrwałe spotkania w przedszkolu, oswajają dziecko z sytuacją rozstania z rodzicem w momencie dołączenia do grona przedszkolaków. Dają im poczucie bezpieczeństwa oraz pewność, że mama lub tato po nie wrócą. Ułatwiają niezwykle ważny proces - "odłączania się" od rodziców i włączania w środowisko rówieśnicze.

Stowarzyszenie otacza opieką nie tylko dzieci, ale również ich Rodziny: rodziców, rodzeństwo, a także dziadków. Stwarza im możliwość wymiany doświadczeń, integracji zarówno ze środowiskiem rodziców wychowujących dzieci z wadą słuchu, jak i ze środowiskiem osób słyszących. Stowarzyszenie stara się wspomagać Rodziców w procesie akceptacji dziecka niepełnosprawnego, które nie do końca mówi tak, jak jego słyszący rówieśnicy, jest jakoby "naznaczone" aparatami słuchowymi czy też implantami i nie osiąga takich sukcesów, jak słyszące rodzeństwo. Ukazuje Rodzicom możliwość wykorzystywania różnych aspektów życia codziennego w terapii dziecka. Stara się wskazywać ich mocne strony, na których można bazować i rozwijać wiele różnych umiejętności, a przede wszysktim umiejetność komunikacji dzieci z wadą słuchu.

Stowarzyszenie dba również o Rodzeństwo włączając je w aktywne działania: gry, zabawy, wspólne uczestnictwo w przedstawieniach teatralnych,... działania, w których mają szansę być bratem lub siostrą, a nie opiekunem czy też rehabilitantem. Dzieci wspólnie bawią się, realizują swoje marzenia, integrują... i nie czują między sobą żadnej różnicy. 

AsiaDominikaEwaMajka

AsiaEwa